Czwarta Niedziela Wielkiego Postu

Czwarta Niedziela Wielkiego Postu nosi nazwę "Laetare", tzn. raduj się. Gdy wierni nie śpiewają pieśni "na wejście", kapłan rozpoczyna Sprawowanie Mszy Św. od tzw. antyfony na wejście, która dziś ma następujące brzmienie: Raduj się, Jerozolimo, * zbierzcie się wszyscy, którzy ją kochacie. * Cieszcie się, wy, którzy byliście smutni, * weselcie się i nasycajcie u źródła waszej pociechy. (Laetare, Ierusalem: et conventum facite, omnes qui diligitis eam:  gaudete cum laetitia, qui in tristitia fuistis:
 ut exsultetis, et satiemini ab uberibus consolationis vestrae). Stąd wywodzi się nazwa całej niedzieli: laetare - raduj się. Celebrans nakłada ornat różowy dla podkreślenia radosnego wydźwięku dzisiejszej niedzieli. 

Liturgia Słowa także daje przesłanki do radości. Dawid wybrany przez Boga i namaszczony przez proroka na króla. Ostatni z braci, nawet nie zaproszony na ucztę, pilnujący owiec został naznaczony na króla. Bo Bóg inaczej ocenia niż człowiek, patrzy w serce a nie na wygląd zewnętrzny. Niewidomy od urodzenia został uzdrowiony, przejrzał. To wielki powód do radości. My wszyscy otrzymaliśmy niezasłużenie dar wiary - taki duchowy wzrok, którym widzimy głębiej, szerzej, dalej. Nim dostrzegamy (widzimy) Jezusa obecnego z nami i w nas. Czyż to nie powód do radości.

Dziś, już drugi raz w tym okresie śpiewaliśmy pierwszą część Gorzkich Żali. Melodie wyrażające ból i żal dobrze harmonizują z tekstem. Głębiej poruszają serce, kiedy są śpiewane. Wielu z nas chętnie uczestniczy w nabożeństwie Gorzkich Żali. Napewno z wielkim duchowym pożytkiem. "Oby się serce we łzy rozpływało, że Cię, mój Jezu ... "